“Blijf praten, dat helpt echt!”
April 2026 – In Zwolle ontmoeten we Fynn (16) die daar samen met zijn ouders woont. In het dagelijkse leven gaat Fynn naar de Thorbecke scholengemeenschap, speelt hij voetbal en is hij graag creatief bezig met muziek en tekenen. Daarnaast zorgt hij voor zijn vader en zet hij zich actief in om meer aandacht te vragen voor de positie van jonge mantelzorgers.
Kun je iets over jezelf vertellen; wie ben je en voor wie zorg je?
Ik ben Fynn, zestien jaar en ik woon in Zwolle. Ik hou van voetballen, gitaar spelen en tekenen. Mijn vader is ongeneeslijk ziek. Drie jaar geleden kregen we te horen dat hij nog maar een korte tijd te leven zou hebben. Dat was vlak voor kerst. Vanaf dat moment veranderde alles. We moesten eigenlijk van de ene op de andere dag switchen van iets leuks naar iets heel zwaars. De medicatie zorgt ervoor dat hij nu nog bij ons is, dat hadden we toen nooit verwacht. Wel wordt het steeds zwaarder, zijn energie wordt steeds minder.
Je eigen manier vinden om ermee te dealen
Toen ik dertien was, moest ik echt voor mezelf uitzoeken hoe ik hiermee om wilde gaan. Ik dacht: ik moet mezelf blijven, maar hoe dan? Ik wilde niet dat ik er helemaal aan onderdoor zou gaan.
Ik ben dingen gaan zoeken die mij helpen. Zo heb ik zelf gitaar leren spelen en ben ik meer gaan tekenen. Dat helpt om mijn hoofd leeg te maken. Daarnaast ben ik gaan praten. Eerst vond ik dat lastig, maar uiteindelijk ben ik met mijn mentor gaan praten en later ook met vrienden. Dat maakte echt verschil. Ik zeg nu ook altijd: blijf praten, het maakt niet uit met wie, als het maar uit je hoofd gaat.
Gezien worden maakt verschil
Op school merkten docenten ook wel dat het niet goed met mij ging. Ik was anders in de les en ze vroegen hoe het met mij ging. Dat vond ik fijn, dat iemand het zag. Niet elke docent was hetzelfde, maar het belangrijkste was dat iemand die vraag stelde.
Wat voor mij echt helpt, is als zo’n gesprek één-op-één is. Niet in de klas, maar gewoon apart. En ook niet alleen de vraag “hoe gaat het?”, maar maak gewoon regelmatig een praatje met diegene als je merkt dat er iets aan de hand is. Dan is het voor jongeren makkelijker om uiteindelijk echt iets te vertellen.
Op een gegeven moment heb ik mijn verhaal gedeeld in een video van ZwolleDoet!, waaraan mijn school meedeed. Daarna kwamen er leerlingen naar me toe die zeiden dat ze het herkennen en misschien zelf ook een jonge mantelzorger zijn. Ook kijken ze op Thorbecke nu hoe ze jonge mantelzorgers beter kunnen herkennen en ondersteunen.
Even loskomen van thuis
Ik merk wel dat ik anders ben dan veel leeftijdsgenoten. Ik voel me vaak ouder, omdat ik thuis met andere dingen bezig ben. Daardoor is het soms lastig om echt aansluiting te vinden. Ik zoek liever vrienden die er voor elkaar zijn. Tegelijk merk ik dat zorgen ook echt in mij zitten. Ik zorg snel voor anderen en dat is een kracht, maar ook een valkuil. Want ik kies bijna nooit voor mezelf.
Via ZwolleDoet! heb ik andere jonge mantelzorgers leren kennen en kreeg ik een ervaringsmaatje met wie ik een hele goede klik had; Willemien heet ze. Met haar ging ik dingen doen, zoals spelletjes of wandelen. Juist door met een ervaringsmaatje dingen samen te doen en wat te praten, lukte het beter om mijn hoofd leeg te maken.
Bij ZwolleDoet! Ik leerde ik twee jaar geleden consulent jonge mantelzorgers Annechien kennen. Zij heeft echt aandacht voor jonge mantelzorgers en vraagt aan ons wat wij leuk vinden om te organiseren. Zo heb ik samen met haar ook activiteiten georganiseerd, zoals lasergamen en een escape room. Binnenkort gaan we met een groep jongeren kamperen, waarvoor een andere jonge mantelzorger, Rick, eind 2025 geld heeft ingezameld door een marathon te rennen. Ik vind het mooi om iets te organiseren waar anderen ook iets aan hebben.
Wat helpt om vol te houden
Voor mij helpen de dingen die ik zelf doe, zoals tekenen en muziek. Dat zijn momenten waarop ik even los kan komen, ook al zit het thuis altijd ergens in mijn hoofd. Ik heb ook geleerd dat het niet altijd goed hoeft te gaan. Het is eigenlijk altijd een beetje op en neer. De ene dag gaat beter dan de andere, en dat is oké.
Wat anderen kunnen doen
Wat voor mij het verschil maakt, is als mensen gewoon vragen hoe het gaat en echt luisteren. Voor leraren zou ik zeggen: vraag het gewoon, maar doe het één-op-één. En stel niet alleen een grote vraag, maar ook kleinere, zoals hoe het vandaag of deze week gaat.
En het belangrijkste dat ik heb geleerd, is dat je het niet allemaal alleen hoeft te doen. Blijf praten, dat helpt echt.
Voor ouders heeft Petra, Fynn’s moeder, ook nog een belangrijke tip: blijf goed naar je kind kijken en luisteren. Maak het bespreekbaar en erken wat er is, laat de zorg bij jou als ouder en probeer je kind echt kind te laten zijn hoe moeilijk de situatie soms is.
Kijk ook vooral naar wat er in jouw omgeving is voor jonge mantelzorgers.
