top of page
kleurtafel.png
20230501_092738.jpg

 #niettemissen 2023 - Inge 

#niettemissen 2023 - Inge

Mei 2023 – In Lelystad spreken we met Inge (21). Daar woont zij samen met haar vader, broertje en zusje. Inge is lid van de JMZ Pro Klankbordgroep, betrokken bij het Europese Me-We Young Carers project en volgt de studie Pedagogische Wetenschappen aan de Vrije Universiteit Amsterdam.
 

Jonge mantelzorger voor…

Mijn moeder heeft een bipolaire stoornis, volledig geheugenverlies en depressieve periodes. Toen ik 8 jaar was, werd mijn moeder voor het eerst opgenomen. Dat kwam voor ons volledig onverwachts. Ik was als kind erg boos op de instelling, want ik begreep niet dat mijn moeder ziek was en daarom niet bij ons thuis kon zijn. In die periode ontvingen we als gezin wel ondersteuning, maar nog niet gericht op mijn positie als jonge mantelzorger. Mijn zusje en ik kregen in die tijd wel therapie, waarin we onder andere leerden om met onze emoties om te gaan. Meer kan ik me daarvan niet herinneren.

Ik heb wel een andere, zeer heldere herinnering uit die periode. Ik was bij mijn moeder op bezoek in de instelling en had een tekening voor haar gemaakt. Ze reageerde daar totaal niet op en dat begreep ik eerst niet. Een andere keer was tijdens ons bezoek een patiënt jarig. Er werd voor de jarige gezongen en er stond een taart op tafel. De jarige staarde echter zonder enige emotie naar de taart. Als kind zijnde is dat een bizar beeld om te zien.

Steunpunt
Op mijn 15e werd mijn moeder opnieuw opgenomen. Destijds ben ik meteen naar mijn mentrix gegaan om hierover te praten. Vervolgens kwam ik via een vertrouwenspersoon in contact met de jonge mantelzorgergroep van Welzijn Lelystad. Sindsdien ben ik mij ook bewust van mijn positie als jonge mantelzorger. 

Het contact met de mantelzorgconsulent van Welzijn Lelystad bood mij veel steun. Contact met vrienden en lotgenoten is natuurlijk fijn, maar zij kiezen vaak al snel jouw kant van het verhaal. De consulent hielp mij juist met reflecteren op de situaties die ik met haar deelde, zodat ik het bredere plaatje beter zag en de situatie meer kon relativeren. Dat is het voordeel van persoonlijk contact met een professional die je situatie kent, maar daar met een neutrale blik naar kan kijken.

VD_202305029092 2.jpg

“Een avond met de jonge mantelzorgersgroep begon met gezellig samen koken, eten en kletsen. Daarna volgde nog een activiteit met een inhoudelijk thema.

Het fijne was dat je daar gewoon even kon klagen en dat mensen je situatie moeiteloos begrijpen.”
 

School
Ging het thuis niet goed, dan stortte ik mij volledig op school en sport. Door me daarop te focussen, hoefde ik even niet met thuis bezig te zijn. Na school ging ik vaak kickboksen met een trainer die op de hoogte was van onze situatie. Ik was van harte welkom om bij hem te trainen, maar alleen als ik mijn huiswerk af had. Er was dan ook weinig op mijn cijfers aan te merken. Kickboksen bleek een uitlaatklep voor al mijn frustraties rondom de zorgsituatie van mijn moeder.

“Tijdens kickboksen kon ik al mijn gedachten uitschakelen.

Onbewust hoopte ik eigenlijk dat als mijn moeder mij zag vechten, dat ook zij de kracht daarvoor zou vinden.”

Op de middelbare school had ik vriendinnen met wie ik over thuis sprak, maar die begrepen de situatie toch niet echt goed. Verder waren er enkele docenten en vertrouwenspersonen bij wie ik terecht kon. Ik wist altijd wel de weg te vinden als het nodig was. De meeste docenten waren wel op de hoogte; volgens mij stond het ook in Magister (leerlingvolgsysteem) vermeld. Ik had bijvoorbeeld vaak mijn telefoon op schoot liggen, voor het geval dat. Sommige docenten deden daar een beetje moeilijk over, maar de meesten hadden er begrip voor; dat vond ik erg fijn.

“Een keer had ik een mentrix die het nodig vond om klassikaal te vragen hoe het met mij ging.

Dat werkt niet zo goed. Natuurlijk is het fijn als ernaar gevraagd wordt, maar niet wanneer de volledige klas meeluistert!”

Ik denk dat ze op school niets door zouden hebben gehad als ik er vanuit mijzelf niets over gedeeld had. Ik ben blij dat mijn vriendinnen de ernst inzagen en mij meesleepten naar de mentrix om mijn verhaal te doen. Ik zag snel in dat mensen je kunnen helpen als ze ervan afweten. Maar er zijn genoeg leerlingen die hun situatie niet durven te delen of überhaupt niet weten waar ze terecht kunnen. 

Studie
Op de universiteit kreeg ik al vrij snel te horen: ‘Als je bij ons tijdig meldt dat er iets aan de hand is, dan kunnen we er iets mee. Loop je studievertraging op en kom je dan pas daarmee aanzetten, dan kunnen we minder voor je betekenen.’ Ondanks dat er op dat moment thuis ‘niets’ speelde, heb ik wel meteen mijn situatie gedeeld. Toen op een gegeven moment mijn moeder gedwongen werd opgenomen, kwam dat goed van pas. Ik was door de situatie vergeten een verslag in te leveren, ik had er gewoonweg niet aan gedacht. Daarop kreeg ik vanuit mijn studie een mail waarin stond: ‘Je hebt aangegeven dat er thuis iets aan de hand is en nu zien we dat je studievertraging hebt opgelopen. Zou je dit kunnen toelichten?’ Daardoor was er snel begrip voor mijn situatie en werd ik gecompenseerd voor de opgelopen studievertraging.

Voor jonge mantelzorgers is het fijn als hun school flexibel omgaat met bijvoorbeeld de verplichte aanwezigheid bij lessen, zodat je niet direct in de problemen komt als je lessen mist door de zorgsituatie. Ikzelf had het geluk dat ik de gemiste lessen online kon terugkijken.

Momenteel werk ik voor mijn bachelor Pedagogische Wetenschappen mee aan onderzoek naar de brussengame Broedels, een spel voor kinderen van 6 tot en met 9 jaar met een broer of zus met een verstandelijke, visuele of meervoudige beperking. Meer informatie over deze doelgroep vind je via de term ‘brussen’, een samenstelling van broers en zussen.
In de toekomst wil ik graag jonge mantelzorgers ondersteunen, waarbij ik naast de theorie ook mijn eigen ervaring kan inzetten. Dat lijkt mij een ijzersterke combinatie.

JMZ Pro Klankbordgroep
Van het ‘lotgenotencontact’ via Welzijn Lelystad leerde ik hoe fijn het is om je niet alleen te voelen in een zorgsituatie. Dat je leeftijdsgenoten hebt die begrijpen waar je doorheen gaat. Door mijn deelname aan het Europese Me-We Young Carers-project kwam ik ook in contact met Marjet, met wie ik nu samenwerk in de JMZ Pro Klankbordgroep.

Advies
In 2020 deed ik mee aan de Deel je zorg-campagne van het Ministerie van VWS en achter die boodschap sta ik nog steeds. Mensen kunnen je helpen als ze weten wat er speelt, dus het bespreken van je zorgen is de snelste weg om geholpen te worden. Daarnaast is het natuurlijk ook belangrijk dat de omgeving van jonge mantelzorgers weten hoe ze zo’n situatie kunnen herkennen.

“Geef jonge mantelzorgers de ruimte. Reageer niet meteen met hoe zwaar of zielig de situatie is, daar zit je als jongere eigenlijk niet op te wachten. Vraag ook eerst of ze advies willen voordat je met oplossingen komt. Vaak hebben jonge mantelzorgers daar al veel over nagedacht en is een luisterend oor voldoende.”

20230501_101948.jpg
20230501_092738.jpg

De JMZ Pro Klankbordgroep neemt deel aan de kerngroep van de Strategische Alliantie Jonge Mantelzorg en is onderdeel van het JMZ Lab. Het JMZ Lab bestaat uit vier alliantiepartners die de belangen vertegenwoordigen van jonge mantelzorgers en een hechte band hebben met de doelgroep. Alles gebeurt in samenwerking en co-creatie met de jongeren zelf. Het motto van de jmz-ambassadeurs is dan ook: Niets over ons, zonder ons! 

Stichting JMZ Pro biedt een professioneel netwerk aan degenen die in de praktijk werkzaam zijn met en voor jonge mantelzorgers en hun gezinnen. Door landelijk en regionaal samen te werken, kennis uit te wisselen en informatie en ervaringen op ons platform te bundelen, kunnen we van elkaar leren, maatschappelijk begrip creëren en de kwaliteit van de ondersteuning verhogen. www.jmzpro.nl

Fotografie: Vera Duivenvoorden
​Vera Duivenvoorden richt zich in haar werk op sociaal-maatschappelijke onderwerpen en portretfotografie. In haar project Zie je mij? volgt ze vier jongeren die een broer of zus hebben met een vorm van autisme en/of een beperking. Via de foto’s en verhalen creëert Vera meer (h)erkenning voor jonge mantelzorgers.

“Als fotograaf zet ik de kracht van het medium in om verhalen van mensen zichtbaar te maken. Onder mijn begeleiding documenteren zij hun eigen omgeving.”

🌐 www.veraduivenvoorden.nl

bottom of page